Maurice Heijnen:
Mijn aquarium

Door stom toeval en een bijzonder alerte huisarts, ontdekten wij in het voorjaar van 2014 een soort van koraalrif in mijn blaas. Allerlei koraalachtige tentakels bedekten ongeveer de helft van het blaasoppervlak. Met een paar vissen erbij, kon het zo als aquarium op de kast.

‘Blaaskanker met uitzaaiingen in het lymfestelsel’ luidde de diagnose. De levensverwachting die erbij hoorde, maakte mij op z’n zachts gezegd niet blij.

Medisch ingrijpen was absoluut noodzakelijk. Er werd mij een zware chemo aangeraden, gevolgd door het verwijderen van mijn blaas, prostaat en lymfen in het bekkengebied.

Die chemo…. ja natuurlijk, dat begreep ik ook wel, maar vervolgens rigoureus en onomkeerbaar mijn halve onderlichaam laten slopen, was voor mij een brug te ver. Op naar het Radboud in Nijmegen voor een second opinion.

Ik vond een luisterend oor en begrip voor mijn standpunt, zeker gezien mijn 44-jarige leeftijd. Een nog zwaardere chemo dan oorspronkelijk gepland moest uitkomst bieden.

Strijdlustig als ik was, heb ik het een en ander ondergaan. Gesterkt door vrienden, familie en diverse alternatieve behandelingen. Het moest en zou me verdorie lukken om deze ziekte te overwinnen, zonder verdere rigoureuze ingrepen.

Helaas, december 2014: eindconclusie Radboud luidt om toch de blaas en aanverwante artikelen te verwijderen. Vrolijk kerstfeest!

Tussen kerst en nieuw kwam mijn werkgever Mona, welke enorm betrokken alles op de voet gevolgd had, enigszins schoorvoetend aan met iemand die ik in haar ogen moest spreken, aangaande mijn ziekte. Daar was hij dan: onze Leon! Heel rustig en gemoedelijk deelde hij me mede dat hij graag met mij aan de slag wou. Hij was bereid er flink aan te gaan sleutelen, hij zei tegen mij: “Als jij er echt voor wilt gaan, dan kan ik jouw helpen.”

Nou, dat heeft hij ook gedaan; bijna een jaar lang, zes dagen per week iedere dag een behandeling. Ik kon het niet bevatten, een ‘vreemde’ die zoiets voor mij deed. Die moest er zelf nogal vertrouwen in hebben. In deze drukke tijd is er niemand die tijd en energie steekt, in iets waar hij van tevoren weet dat het toch niets wordt.

Heel, heel langzaam werden de diagnoses beter en beter. Helaas ben ik nog niet helemaal genezen verklaard, maar volgens mij beginnen zelfs de artsen vertrouwen te krijgen in de situatie. Ik zelf heb dat vertrouwen!

Vanaf de eerste behandeling voelde ik dat er iets bijzonders gebeurde. Wat een kracht heeft die Leon! Je moet het willen en kunnen, voelen en ervaren. Geen valse beloften, geen hoogspraak. Nee, gewoon iemand die samen met jouw de schouders eronder zet. In een woord: prachtig!

Leon maakt bovendien dat ik weloverwogen zelf de beslissingen neem die genomen moeten worden op het pad dat ik bewandel. Dit pad loopt bijna haaks op de weg die normaal gevolgd wordt bij blaaskanker. Maar dit is volgens mij het pad naar genezing. De reguliere zorg kan en mag uiteraard nooit weggelaten worden in een ziektebeeld zoals het mijne, maar als ik ergens voor mag pleiten, dan is het wel een betere samenwerking tussen de reguliere en alternatieve zorg. Sta open voor elkaars mening en aanpak. Niet alleen in ziekte maar ook in het leven. Alleen zo kunnen er speciale en opmerkelijke dingen gebeuren.